James Taylor in AFAS Live (live-recensie)

Paul McCartney en George Harrison werkten maar wat graag mee aan zijn debuutplaat, Bruce Springsteen bewondert zijn songwriting én bescheiden filmografie, Taylor Swift is zelfs naar hem vernoemd. We mogen dus gerust stellen dat dinsdag een ware levende legende optrad in AFAS Live. James Taylor bracht zijn All Star Band mee voor een avond vol feelgoodsongs, droogkomische anekdotes en – zoals je kunt verwachten van een singer-songwriter uit de Laurel Canyon-scene van de vroege jaren zeventig – een enkele sneer naar Amerikaanse presidenten van toen en nu.

De Amerikaanse satirische krant The Onion (vergelijkbaar met De Speld hier in Nederland) plaatste vorig jaar een artikel waarin de vriendelijke singer-songwriter uit Boston het moest ontgelden. Of beter gezegd: zijn publiek. ‘No one in James Taylor audience has functional enough knees to give standing ovation’, luidde de kop. Beetje flauw natuurlijk, maar vanavond valt niet te ontkennen dat de hier verzamelde luisteraars op leeftijd zijn, zoals we overigens wel vaker zien bij artiesten van Taylors generatie. Hier en daar wandelen daarnaast echter wel degelijk jonge koppels, meegebrachte (klein)kinderen en wie weet ook een paar op het juiste spoor gezette ‘Swifties’ door de gangen van AFAS Live.

Ongeacht de leeftijd, deze mensen weten in ieder geval wel het respect op te brengen om de koetjes en kalfjes voor thuis te bewaren en aandachtig te luisteren naar zowel de muziek als Taylors praatjes tussendoor. Misschien zelfs iets té aandachtig, aangezien er ietwat ongemakkelijke stiltes vallen wanneer het applaus na een nummer wegebt en je bij wijze van spreken een muis zou kunnen horen trippelen terwijl Taylor een slok van zijn water neemt. “It’s peaceful in here”, merkt hij droogjes op vanaf het podium.

‘Recovery songs’

Nee, James Taylor, een van de bestverkopende artiesten van Amerika, heeft The Onion niet nodig voor een paar grappen ten koste van zichzelf. Zo vertelt hij na een aardige uitvoering van het opgetogen Whenever You’re Ready (van zijn laatste écht goede album October Road, 2002) dat hij op papier misschien zo’n tweehonderd songs op zijn naam heeft staan, maar dat het voor hem voelt alsof hij slechts tien soorten nummers kon schrijven en vervolgens van elke soort twintig variaties maakte.

Whenever You’re Ready behoort vanavond tot een blokje ‘recovery songs’, met verder o.a. het uit een wel heel ver en duister verleden stammende Rainy Day Man. Taylor nam deze liefdesverklaring aan zijn dealer op voor zijn debuutplaat uit 1968, toen hij dus nog volop drugs gebruikte. Dat album verscheen op het Apple-label van The Beatles, maar flopte genadeloos. Mogelijk ook omdat de artiest zelf niet in staat bleek de lp te promoten nadat hij vanwege datzelfde drugsgebruik in het ziekenhuis terechtkwam.

Enfin, het kwam allemaal goed met James Taylor en het concert vanavond is voor het grootste deel dan ook positief getoonzet. Alleen bij Line ‘Em Up herinnert hij ons aan de puinhoop die er momenteel van wordt gemaakt in zijn thuisland: “Ik dacht niet dat ik dit ooit zou zeggen, maar ik mis Richard Nixon.” Taylor vertelt dat hij het lied schreef naar aanleiding van het aftreden van de 37ste president van de VS in 1974 en de onbeholpen manier waarop Nixon vervolgens van het Witte Huis naar de helikopter liep en ervandoor ging. Iemand in het publiek suggereert na afloop van Line ‘Em Up dat James misschien ook maar eens een lied over Trump moet schrijven. Nee, zegt Taylor, “Ik schrijf nooit als ik boos ben.”

Sterrenensemble

Het tekent de man die later op de avond regels zingt als ‘Shower the people you love with love’. Op zijn 78ste brengt Taylor ze nog vol overtuiging, al klinkt hij bij vlagen wel wat roestiger dan de laatste keer dat deze recensent hem zag optreden in precies dezelfde zaal (die toen nog de Heineken Music Hall heette). Logisch ook, want we hebben het dan over veertien jaar geleden. Tijdens de ietwat gezapige cover van Handy Man blijkt ‘JT’ echter de kopstem nog prima te beheersen en ook in de bluessong Steamroller verrast hij met enkele krachtige uithalen. Soms moet je echter gewoon je meerdere erkennen. Bijvoorbeeld wanneer achtergrondzanger Dorian Holley tijdens het eerder al aangehaalde Shower The People nog eens laat horen waarom hij door o.a. Whitney Houston en Michael Jackson werd ingehuurd. “Dorian Holley, sounding good”, beaamt Taylor. “…Maybe a little too good.”

In 2012 liet Taylor zich nog begeleiden door topkrachten als toetsenist Larry Goldings en drummer Steve Gadd, die deze keer geen deel uitmaken van de All Star Band. Toch is vanavond wel degelijk een waanzinnig sterrenensemble meegesleept, met o.a. drummer Chad Wackerman (o.a. Frank Zappa), gitarist Michael Landau, bassist Jimmy Johnson en blazers Lou Marini (o.a. Blood, Sweat & Tears) en Walt Fowler. Taylor gunt ieder van hen een moment in de spotlight, noemt hun namen na afloop van een fraaie solo en geeft sommigen zelfs ter plekke een dikke knuffel. En de achtergrondvocalisten, onder wie James’ zoon Henry, bieden dus een vangnet op momenten dat er wel heel veel wordt gevraagd van de stembanden van de grote man zelf. Al doen ze de uit duizenden herkenbare harmoniezang van Crosby & Nash uit de studioversie van Mexico uiteraard niet vergeten.

Springsteens favoriet

Na een ‘costume change’ – de hoed wordt verruild voor een pet – klinkt het aangrijpende Millworker, een van Taylors mooiste composities. Vindt ook Bruce Springsteen, die deze song eens coverde tijdens een tributeconcert voor zijn vakbroeder, waarbij The Boss tevens memoreerde hoeveel indruk de roadmovie Two-Lane Blacktop (met Taylor en Beach Boy Dennis Wilson in de hoofdrollen) op hem maakte. Maar hoe goed de tekst, over een arbeidster die dagdromend haar eentonige werkdagen probeert door te komen, ook aansluit op Springsteens eigen werk, Taylor zelf zingt Millworker toch het mooist, hier bijgestaan door Andrea Zonn op viool.

De grootste publieksfavorieten blijven bewaard voor de tweede set, die na de pauze ietwat stroef van start gaat met Everyday van Buddy Holly. Twee covers van Taylors goede vriendin Carole King pakken dan beter uit: Up On The Roof en natuurlijk You’ve Got A Friend, dat menig liefdespaar dicht tegen elkaar aan doet kruipen. Zelfgeschreven feelgoodsongs als Sweet Baby James en Carolina In My Mind, beide gedragen door Taylors unieke gitaargeluid, sluiten daar mooi op aan. En natuurlijk is er nog een schitterende versie van Fire And Rain, een van de krachtigste en meest invoelbare nummers over verslaving en depressie ooit geschreven.

Functionerende knieën

In de toegift bewijzen de achtergrondzangers nog maar eens hun toegevoegde waarde door in perfecte harmonie het anno 2026 zeer relevante Shed A Little Light te brengen. Vervolgens toont Taylor zich van zijn meest soulvolle kant met How Sweet It Is (To Be Loved By You) en sluit hij de avond af in duet met zoonlief Henry tijdens You Can Close Your Eyes. Tegen die tijd hebben de warmhartige songwriter en zijn All Star Band de toehoorders allang uit de stoelen gekregen. De knieën functioneren nog meer dan prima, zo blijkt. En die van Taylor zelf? Na afloop van dit meer dan degelijke concert hurkt hij vooraan het podium, schudt hij wat handen van bezoekers en oogt hij nog opvallend fit terwijl hij met een brede glimlach van het toneel loopt. Dat doet hij, zelfs op deze leeftijd, toch beter dan Nixon.

James Taylor in AFAS Live, Amsterdam
Gezien op dinsdag 21 juli 2026
Foto’s door Ans van Heck