Het is toch even schrikken als Paul Simon aan het begin van de avond het podium betreedt en uitlegt wat we tijdens de komende tweeënhalf uur kunnen verwachten. Zelfs degenen die al op de hoogte waren van zijn afgenomen stemkwaliteit valt op dat de 84-jarige zanger wel erg oud en fragiel klinkt. Gaat dit wel goedkomen vanavond?
Het is eigenlijk een wonder dat we Paul Simon überhaupt nog live kunnen zien. In 2018 nam hij afscheid van het podium en enkele jaren later ontwikkelde hij ernstige gehoorproblemen, waardoor nieuwe concerten definitief uitgesloten leken. Dankzij nieuwe technologie en Simons wens om zijn album Seven Psalms aan het publiek te presenteren, kunnen we de zanger nu toch weer bewonderen in een niet-uitverkocht AFAS Live. Dat laatste heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat hij er maar liefst drie avonden staat, al zullen de exorbitant hoge ticketprijzen ongetwijfeld ook een rol hebben gespeeld.
Muisstil
De avond begint met een integrale uitvoering van het eerdergenoemde Seven Psalms; niet de makkelijkste kost en bij een groot deel van het publiek waarschijnlijk ook niet bekend. Toch verloopt het wonderlijk goed: ondanks de grootte van de zaal en het feit dat de technicus blijkbaar geen innige relatie met de volumeschuif heeft, kun je in AFAS Live een speld horen vallen; werkelijk het hele publiek is muisstil aan het luisteren. Het is met name in dit deel dat de breekbaarheid in Simons stem extra opvalt. Niet elke noot klinkt even zuiver en pogingen tot uithaaltjes lopen nogal eens desastreus af. Maar gek genoeg past het bij het materiaal van Seven Psalms, dat sowieso heel kwetsbaar en persoonlijk is. De tienkoppige band kent zijn plek en behoudt de intieme sfeer die nodig is.
Herkenbaarheid
Tijdens het tweede deel van de avond krijgen we een selectie ouder werk. Waar Simon hier makkelijk voor een greatest hits-set had kunnen kiezen, durft hij het aan om songs als You Can Call Me Al en Still Crazy After All These Years keihard achterwege te laten. Toch is er meer dan genoeg herkenbaarheid in de vorm van Graceland, Slip Slidin’ Away en 50 Ways To Leave Your Lover. Hoogtepunten zijn de songs van het weinig succesvolle album Hearts And Bones (1983), waarbij Simon nog even vermakelijk uitlegt hoe hij aan bizarre songtitels als Rene And Georgette Magritte With Their Dog After The War en The Late Great Johnny Ace kwam. Intussen is zijn stem wat meer opgewarmd (of we zijn als publiek inmiddels gewoon aan het veranderde geluid gewend geraakt) en weet hij zich, geholpen door een soms wat verlaagde toonsoort, uitstekend door deze tweede setlist heen te slaan.
Het beste klinkt hij in duet met zijn vrouw Edie Brickell, die onder meer bij Under African Skies een vocaal steunpunt biedt waaraan haar man zich kan optrekken. Zij harmoniëren prachtig met elkaar en daarom is het opvallend dat zij niet meedoet in de drie nummers van Simon & Garfunkel, waar de harmonieën van vriend c.q. vijand Art bij vlagen toch wel gemist worden. Vooral bij Homeward Bound, dat in deze versie vrij saai is geworden. The Boxer en The Sound Of Silence blijven beter overeind.
Gracieus
Het is een regelmatig terugkerende vraag bij artiesten op leeftijd: wanneer is het tijd om te stoppen? Als het puur om het stemgeluid ging, had Paul Simon deze tournee niet meer moeten doen. Maar in het totaalplaatje bewijst hij het tegendeel: met de juiste mensen om zich heen (waaronder oudgedienden als drummer Steve Gadd en bassist Bakithi Kumalo), een rits aan sterk songmateriaal en vooral de ongeremde drive om er nog écht iets van te maken, weet hij alsnog een uiterst memorabel concert neer te zetten. Dat je ondanks een aantal leeftijdsbeperkingen toch het hele publiek op het puntje van de stoel weet te krijgen, dat is pas écht gracieus oud worden.
Paul Simon in AFAS Live, Amsterdam
Gezien op woensdag 22 april 2026
Foto: Jake Edwards (courtesy of Paul Simon Music) / Sony
0 Reacties