In de Verenigde Staten vijftig jaar geleden regelmatig in de Top 10 en het meest succesvolle album van 1973 aldaar. Genomineerd voor de Rock & Roll Hall Of Fame en nu op een donderdagavond in een halfvolle Ronda in Utrecht. De Amerikaanse formatie WAR bouwt er een feestje. Met een enthousiast publiek, dat een puike show zag.
In Nederland is WAR door veel mensen vergeten. Het succes was hier ook lang niet zo groot als in hun thuisland. De aanwezigen in Utrecht kunnen echter vaak woordelijk meezingen en ze krijgen daar ook alle gelegenheid toe. De eerste vraag is echter: wie zien we hier optreden? Heel vroeger was Eric Burdon (van The Animals) lid van de groep, tot 1971. Na een conflict met hun producer vertrokken jaren later nog vier oorspronkelijke leden, Lonnie Jordan was de enige die bleef. Hij mocht de naam houden (van de producer), de anderen werden de Lowrider Band, volgens sommigen de echte erfgenamen van het oeuvre.
Dat is vanavond niet van belang: Jordan is een energieke bandleider, omringd door vakmensen. Moeilijkere vraag: wat voor muziek maken ze? De band is een multi-etnische mix van mannen uit Compton en Long Beach, Californië en hun muziek is al evenzeer een mix. Het label progressieve funk met invloeden uit soul en latin dekt de lading misschien het best, maar rock en bluesrock komen ook langs.
‘Too much fun’
WAR heeft veel invloed gehad op latere collega’s: zo hoor je in grootste hit Low Rider dat Lenny Kravitz het nummer vast kende toen hij Mr. Cab Driver schreef (en komt dat basloopje niet terug in Bowies Beauty And The Beast?). Ze werden gecoverd door Korn en Barry White en gesampled door Atomic Kitten en Beastie Boys, to name a few. Deze donderdag in Utrecht zien we dus een legendarische band het podium op komen.
De muzikanten beginnen stuk voor stuk met een korte solo, misschien om op te warmen. Bij Me And Baby Brother blijkt al meteen dat Lonnie Jordan (77) verbazingwekkend goed bij stem is. “We gaan terug naar 1971”, zegt hij als hij Slippin’ Into Darkness aankondigt. “We were young and had too much fun.” Ook nu doet hij af en toe wel heel grappig, soms grenzend aan ongein, maar meestal is hij een soort charmante Ilja Gort. De Banana Boat Song met aangepaste lyrics, je moet ervan houden. The Cisco Kid (nummer 2 in de VS in 1973) klinkt uitstekend, luidkeels meegezongen door het publiek.
Grappen en grollen
Jordan herinnert ons eraan dat Jimi Hendrix de avond voor zijn dood een concert van WAR bezocht. Spill The Wine klinkt ook zonder Burdon heel lekker. Drummer Sal Rodriguez blijkt even later een uitstekende stem te hebben, andere drummer Marcos Reyes (die ooit speelde bij Dizzy Gillespie) is een publiekslieveling. Weer veel grappen en grollen en een man roept: “Schiet nou maar op.” De zaal vraagt vervolgens om The World Is A Ghetto. “Hebben we nog tijd? Moet lukken.” Er volgt een eindeloos uitgesponnen versie waarin iedereen op het podium kan soleren.
Vaak speelt de band vervolgens Summer, maar dat moet, waarschijnlijk vanwege dit verzoeknummer, sneuvelen. Why Can’t We Be Friends, dat kennen we. Low Rider is de afsluiter. “Hebben we geschreven toen we een keer sober waren”, zegt Jordan. De zaal neemt hele stukken tekst voor haar rekening en we kunnen gerust stellen dat de meeste aanwezigen het naar hun zin hebben. De vele uithalen en solo’s ten spijt eindigt deze vermakelijke avond op de seconde af na een uur en drie kwartier precies om tien uur.
WAR in TivoliVredenburg, Utrecht
Gezien op donderdag 28 mei 2026
Foto’s door Ans van Heck
0 Reacties