Het tweedaagse Holland International Blues Festival in het Drentse Grolloo is met de komst van een tweede podium allang geen puur bluesfeestje meer, want aanpalende genres als country en rootsrock rukken steeds verder op. Countryster Brad Paisley was zaterdagavond zelfs de uitsmijter van het festival. Maar die koerswijziging wil allerminst zeggen dat de kwaliteit van het gebodene eronder te lijden heeft. Integendeel, artiesten als Van Morrison, Jontavious Willis, Toby Lee, George Thorogood, Keb’ Mo’, Robert Jon & The Wreck, Old Crow Medicine Show en eerdergenoemde Paisley zorgden vrijdag en zaterdag voor een buitengewoon gevarieerd potje rootsmuziek.
In totaal passeerden beide dagen twintig acts de revue, net als vorig jaar verdeeld over een buitenpodium en een flink uit de kluiten gewassen bühne in een enorme feesttent. Zowel vrijdag als zaterdag klom de temperatuur tot ruim boven de dertig graden, maar dat mocht de pret niet drukken. Er waren genoeg watertappunten en beide tenten boden voldoende schaduw tegen de beukende zomerzon. De gemoedelijke sfeer was kortom ook ditmaal niet kapot te krijgen. Het is natuurlijk ondoenlijk om alle twintig acts te bespreken, daarom geven we even een dwarsdoorsnee van al het moois wat op deze bloedhete dagen voorbijkwam. Te beginnen bij vrijdag.
De nieuwe Bonamassa?
Met name Toby Lee vond ik een aangename verrassing. Toen ik vorig jaar Joe Bonamassa interviewde en hem na afloop vroeg of hij nog een leuke tip voor mij had, antwoordde hij zonder aarzelen: Toby Lee. Die naam zei mij toen niets, maar na deze recente editie van het HIBF kan ik het enthousiasme van Bonamassa wel delen. Lee heeft met zijn 21 jaren een frisse kijk op de blues en interpreteert het gitaarspel van zijn grote voorbeeld B.B. King op een bijna kwajongensachtige manier. De Engelsman bewees vrijdagavond dat de blues nog best fris en fruitig kan klinken, ook al gaat het om ouderwets gitaargeweld. Ik zie in Toby Lee wel de nieuwe Joe Bonamassa en had hem graag het hoofdpodium gegund.
Tegen Toby Lee kan ook Samantha Fish niet op, hoewel ze vrijdagavond toch voor een uurtje potige en eigengereide blues zorgde, waarbij ze voor een staaltje slide-gitaar à la Bonnie Raitt letterlijk de hand niet omdraaide.
Linedancers
Het met cowboyhoeden getooide Californische trio Midland tekende voor opgewekte countrymuziek waarin vooral werd teruggrepen op de jaren tachtig van de vorige eeuw, toen groepen als Diamond Rio, Little Texas en Dixie Chicks furore maakten door een traditioneel countrygeluid te mixen met lichtvoetige pop. Anno 2026 klinkt dat nog best aangenaam, zo bleek vrijdagavond. Al moet je niet te veel naar diepgang in de muziek zoeken. Want het niveau van George Strait zullen de mannen van Midland nooit bereiken. Niettemin kregen ze de stemming er in Grolloo aardig in, vooral bij groepjes linedancers. Wel even wennen trouwens, linedancers op het Holland International Blues Festival. Ik weet zeker dat Harry Muskee (aan wie dit festival van oorsprong een ode is) dat helemaal niks had gevonden.
Zingende non-conformist
Van een heel ander gehalte was vrijdagavond Van Morrison. Zeven jaar geleden zong deze zingende non-conformist ook al eens het hoogste lied op dit festival. En sindsdien is hij niets veranderd. Getooid met een parmantig strooien hoedje, grote zonnebril, decadent sjaaltje en mondharmonica op zak loodste hij samen met zijn zeskoppige band het enthousiaste publiek door een fractie van zijn repertoire en hij sloot zoals altijd af met een terugblik op zijn gloriedagen met Them in de vorm van het onverslijtbare Gloria en Baby Please Don’t Go. Morrison heeft nog steeds niets aan dynamiek verloren, al communiceert hij niet met zijn publiek en kondigt hij geen enkel nummer aan. Maar dat hoeft ook niet, want de festivalgangers hadden er vrijdagavond meer dan genoeg aan om de breedgeschouderde muzikant tevreden grommend en brommend achter de microfoon te zien staan, daarbij beurtelings blazend op de mondharmonica en saxofoon.
Ik had verwacht dat Morrison de uitsmijter van vrijdagavond zou zijn, maar die eer was voorbehouden aan de Amerikaan Kip Moore, een rootsrocker die ook in ons land kan bogen op een steeds uitdijende schare fans. Een man met een rauwe stem, waarmee hij zijn voor het merendeel zelfgeschreven liedjes een intense lading weet mee te geven. Maar de echte uitsmijter was vrijdag rond middernacht een angstaanjagend onweer dat met donderend geraas van regen en hagel een eind maakte aan een bloedhete dag vol sfeer en muziek.
Uitbundig
Zaterdag scheen de zon echter alweer uitbundig en was er weer diezelfde aangename mix van blues, country en rootsrock. Zo liet The Zac Schulze Gang een uitstekende indruk achter. Drie jonge Britten met de muziek van Rory Gallagher, Jimi Hendrix en Alvin Lee hoog in het vaandel, gingen als jonge honden tekeer en bewezen dat blues en pubrock van generatie op generatie kan worden overgedragen zonder aan kracht te verliezen.
Bij de eerste noten van het optreden van de Amerikaan Jesse Daniel was al duidelijk dat het hier gaat om pure countrymuziek zonder opsmuk, met pedal-steel in de hoofdrol. Daniel is zonder meer schatplichtig aan de Bakersfield Sound van Buck Owens en Merle Haggard. De man heeft trouwens ook precies de juiste papieren om een goed countryliedje te schrijven: hij raakte al op jonge leeftijd verslaafd aan drugs en zat regelmatig achter de tralies. Maar hij is al jaren ‘clean’ en heeft zich sindsdien aardig een weg omhoog gezongen en geschreven. Hij is opgeklommen van een Amerikaanse politiecel tot het Holland International Blues Festival in Grolloo, zou je kunnen zeggen.
De akoestische soloset van Keb’ Mo’ (Kevin Moore) was diepgeworteld in authentieke countryblues. Waar hij ook gaat of staat, het speelplezier druipt van elke noot en dat was in Grolloo niet anders. Moore is allerminst een krachtpatser op de zes snaren. Integendeel. Hij moet het hebben van sober opgebouwde, maar uiterst smaakvolle en doeltreffende gitaarsolo’s. Vooral als hij zijn dobro-gitaar ter hand neemt, is het genieten geblazen.
Geen spat veranderd
George Thorogood is inmiddels 76, maar geen spat veranderd, zo bewees hij zaterdagavond op de Drentse heide. Zijn slide-gitaarspel is nog net zo opwindend als tijdens zijn hoogtijdagen in de jaren tachtig en hij verstaat nog steeds de kunst bluesklassiekers nieuw leven in te blazen. In Who Do You Love van Bo Diddley vlogen de vonken ouderwets van ’s mans bottleneck en ook zijn klassieker Bad To The Bone was vuurwerk van de eerste tot de laatste noot. “We spelen vanavond twee soorten muziek”, hield hij zijn gehoor voor. “Rock en roll.” Zijn enthousiasme deed me zaterdagavond heel erg denken aan John Fogerty, die drie jaar geleden als zeventigplusser net zo stond te swingen en te springen op ditzelfde podium.
Brad Paisley mag dan niet de grootste naam zijn in deze regio, hij was wel een waardige en terechte afsluiter van het festival. Hij schrijft prima liedjes en is minstens zo’n goeie countrygitarist als zijn collega Vince Gill. Ik kwam Paisley op het spoor toen hij in 2009 het prachtige Welcome To The Future opnam, een liedje waarin hij de hele wereld lijkt te willen verbroederen: arm en rijk, wit en zwart.
Speciale gasten
De man die in Nashville een non-profit supermarkt runt waar mensen met een laag inkomen gratis boodschappen kunnen doen, weet zich al vanaf de eeuwwisseling moeiteloos te handhaven in de wereld van de countryrock, zonder daarbij de roots van dit genre uit het oog te verliezen. Zaterdagavond maakte Paisley zich opnieuw helemaal waar door een countryshow neer te zetten die bol stond van virtuoos gitaarwerk. En zijn sociale inborst kwam ook nog even om de hoek kijken toen hij een fan vanuit het publiek uitnodigde om op het podium een selfie met hem te maken.
Maar het echte hoogtepunt van deze zaterdageditie van het festival vond toch halverwege de avond plaats, toen Old Crow Medicine Show aan het einde van z’n vrolijke set vol folk en alternatieve bluegrass Keb’ Mo’ en Brad Paisley op het podium uitnodigde om als speciale gasten de feesttent nog eens flink op te schudden. Kijk, daar praat je over na.
Holland International Blues Festival
Gezien op 19 en 20 juni 2026
Foto’s door Ans van Heck
0 Reacties