De Philharmonie in Haarlem werd in 1873 gebouwd voor heel andere muziek, maar deze avond in maart bood de zaal passend onderdak aan Manfred Mann’s Earth Band. De uitstekende akoestiek, de ambiance, iedereen in de voor twee derde gevulde zaal kon genieten van een enthousiast optreden, waarbij in het publiek het woord ‘jeugdsentiment’ meerdere malen viel.
Manfred Mann’s Earth Band behoort tot de selecte groep van bands waarvan de naam is afgeleid van een van de muzikanten die niet de frontman is (andere leden: Fleetwood Mac, Spencer Davis Group, Kool & The Gang, J. Geils Band, Van Halen en in Nederland ZZ En De Maskers). Dat Manfred Mann ‘one of the guys’ is, blijkt al meteen bij opkomst: hij staat een beetje verstopt achter zijn synthesizer en onder een hoed, terwijl zanger Robert Hart en gitarist Mick Rogers vooraan staan. Hart kunnen we nog kennen van Bad Company, Rogers is met Mann een van de oprichters van de band. Dat Manfred eigenlijk niet eens Mann heet, voert hier misschien te ver.
Covers
De band opent met Captain Bobby Stout, krachtig gezongen door Hart. Meestal speelt het gezelschap covers, vanavond zelfs alleen maar. Geen probleem, want de grootste hits van MMEB waren oorspronkelijk van bijvoorbeeld Bob Dylan of Bruce Springsteen. Dit nummer zag het levenslicht bij The Jerry Hahn Brotherhood, een band die zich niet aan de vergetelheid heeft weten te ontrukken. Bij Don’t Kill It Carol (van Mike Heron) zingt Mann zelf even mee, later op de avond is zijn stem beter opgewarmd. We luisteren naar aangename progrock en Hart blijkt te kunnen schreeuwen als een hardrocker. Bij solo’s verlaat hij regelmatig het podium. Dat zou Mick Jagger of Bruce Springsteen niet moeten proberen, maar misschien heeft Hart af en toe tijd nodig om bij te komen. En dat terwijl hij met zijn 67 jaar een van de jonkies is.
Stronger Than Me van Melissa Etheridge nodigt in de zaal uit tot gepraat. Komt het door de lange solo’s of door de pubsfeer die de muziek oproept? Na twee covers van Dylan (de derde is de te voorspellen afsluiter) sorteert de band met For You alvast voor op het volgende nummer, ook van Springsteen: Blinded By The Light, met de legendarische uitroep: ‘Mama always told me not to look into the eyes of the sun, because mama, that’s where the fun is.’ Manfred komt naar voren en legt zijn arm om Hart. Ze zingen samen en ginnegappen. Davy’s On The Road Again heeft een lang uitgesponnen instrumentaal gedeelte (Hart is weer even weg), drummer John Lingwood houdt alles vakkundig bij elkaar.
‘For old times’ sake’
Het lijkt er alweer op te zitten, maar even later begint de toegift met alleen Rogers en Lingwood. Hun versie van Do-Wah-Diddy is er echt eentje ‘for old times’ sake’. Haarlem zingt beschaafd mee. Een energieke drumsolo geeft de anderen nog wat respijt, het podium vult zich vervolgens voor een laatste nummer: Quinn The Eskimo (The Mighty Quinn). Tegenwoordig een omstreden titel, nooit zo bedoeld door Bob Dylan en de reputatie van Mann als anti-apartheidstrijder is zo onomstreden dat niemand er aanstoot aan lijkt te nemen. Tijdens de solo’s loopt Hart de parttimer weer af en toe weg, blijkbaar om zich op te laden voor James Brown-achtige uithalen (inclusief een referentie aan een sexmachine) waarna het concert een waardig einde kent.
Manfred Mann’s Earth Band in Phil, Haarlem
Gezien op donderdag 26 maart 2026
Foto’s door Ans van Heck
0 Reacties