The Dream Syndicate in TivoliVredenburg (live-recensie)

Een band voor de liefhebbers, op de negende verdieping van het Utrechtse TivoliVredenburg. Muziek ergens tussen rock en punk, melodieus lawaai. Prachtig. The Dream Syndicate speelde deze avond onder meer het complete legendarische album Medicine Show. 

The Dream Syndicate was begin jaren tachtig onderdeel van de zogenaamde Paisley Underground-stroming, waartoe ook bijvoorbeeld The Three O’Clock en The Bangles behoorden. Een knipoog naar The Velvet Underground, en dat is niet de enige connectie. De band zelf is genoemd naar een ensemble waarin John Cale speelde en de invloed van de New Yorkers is regelmatig te horen, net als die van Crazy Horse bijvoorbeeld. En dan lijkt de stem van zanger Steve Wynn ook nog eens behoorlijk op die van Lou Reed.

Ontnuchtering

“Allemaal oude mannen”, zegt een grijsaard bij binnenkomst voor aanvang van het concert. Nee meneer, wij identificeren ons als liefhebbers. En inderdaad, de jongeren zijn hier op één hand te tellen. Stipt half negen komt de band op. Na de eerste opwinding (“Daar heb je ze…”) enige ontnuchtering: wat is er aan de hand met het geluid? Wynns stem is nauwelijks hoorbaar in de mix. Twee nummers later is dat gelukkig hersteld en Wynn kan ook heel aardig uit de voeten op de gitaar. Jason Victor trouwens nog beter: hij is de enige nieuweling in de band. Victor werkte in een platenzaak toen de zanger van zijn favoriete band binnenkwam, hij vroeg of hij een keer mee kon spelen en the rest is history…

Out Of My Head heeft zo’n heerlijk gitaarintro. Voor de pauze speelt de band nieuw werk: de hoogtijdagen lagen tussen 1981 en 1989, in 2012 kwam de band weer bij elkaar. “We zijn ons eigen voorprogramma”, zegt Wynn. Met Like Mary begint het echte lawaai, tot groot genoegen van de omstanders. How Did I Find Myself Here? uit 2017 komt van het gelijknamige album (How Did We Find Ourselves Here? Is de titel van een boeiende documentaire over de band). Lange instrumentale stukken, de gitaren lijken met elkaar in dialoog te gaan, ritmesectie Walton en Duck houdt de boel bij elkaar.

Medicine Show

Na een korte pauze is het tijd voor Medicine Show. Niet in de volgorde die we kennen van de plaat, maar zoals de nummers destijds op de set stonden. Wynn draagt hetzelfde jasje als destijds en Duck en Walton waren er toen ook al bij. De band heeft pas sinds 2025 weer de volle rechten over het album, de platenmaatschappij lag lang dwars. Dat is ook de aanleiding voor vanavond: deze overwinning moet gevierd worden. Dat gebeurt ook: al bij de eerste tonen van Still Holding On To You veert het publiek op. Bullet With My Name On It tovert een brede glimlach op vele gezichten. Burn is zo’n nummer dat zo op een plaat van Lou Reed had kunnen staan. Wat was het hoogtepunt van de avond: Armed With An Empty Gun of toch John Coltrane Stereo Blues?

De toegift begint met Tell Me When It’s Over uit 1982. Een voorbeeld van hoe Wynn destijds zijn nummers schreef: het is de gitaarlijn van een nummer van The Beat, met een akkoord veranderd in mineur. Je moet er maar op komen. De band eindigt met Boston, van het derde album. We kregen wat we verwachtten en wilden: melodieus lawaai van een band die in al die jaren niet heeft ingeboet in kwaliteit.

The Dream Syndicate in TivoliVredenburg, Utrecht
Gezien op dinsdag 3 februari 2026
Foto: Tammy Shine/ANTI- Records