UB40 in Rotterdam Ahoy (live-recensie)

Om alle verwarring maar meteen uit de weg te ruimen: ja, er zijn tegenwoordig twee bands die zich UB40 noemen. Na de nodige bezettingswisselingen in beide kampen komt het er inmiddels grofweg op neer dat je aan de ene kant de oorspronkelijke zanger hebt met een nieuwe band, en aan de andere kant de originele band met een nieuwe zanger. In een bijna uitverkocht Ahoy stond zaterdagavond die laatste.

Nadat frontman Ali Campbell zich in 2008 afsplitste, ging de oorspronkelijke groep verder met zijn broer Duncan als zanger. En hoewel die met zijn sympathieke uitstraling en herkenbare stemgeluid zeker de gunfactor had, leek hij zich op het grote podium nooit helemaal thuis te voelen. Inmiddels is hij om gezondheidsredenen opgevolgd door Matt Doyle, die het allemaal heel wat natuurlijker afgaat. Doyle is bovendien een stuk jonger en blijkt een begenadigd liedjessmid: het door hem geschreven Home is een van de beste UB40-composities in tijden en mag vanavond dan ook niet ontbreken in de set. En wie nog enigszins twijfelde aan ‘s mans zangkwaliteiten: een uiterst bezielde uitvoering van Many Rivers To Cross trekt iedereen over de streep.

Eerbetoon     

Wat beide UB40-varianten gemeen hebben, is dat ze recent met verlies te maken hebben gehad. Ali Campbell moest afscheid nemen van tweede zanger Astro, die na een kort ziekbed overleed, en bij het UB40 dat vanavond in Ahoy staat, ontbreekt saxofonist Brian Travers, die in 2021 zijn strijd tegen een hersentumor verloor. Hij was op vele fronten de ziel van de band en krijgt dan ook bijna vijf jaar later nog steeds een nadrukkelijk eerbetoon wanneer tijdens de toegift Kingston Town wordt ingezet. Travers’ protegé Martin Meredith, zelf inmiddels ook alweer bijna dertig jaar lid van de band, neemt de meeste van zijn partijen over en doet dat met groot respect voor de originelen.

Bij enkele nummers wordt het gezelschap vanavond aangevuld door een tienerjongen die afwisselend de trompet en percussie ter hand neemt. Wie hij precies is, blijft echter een raadsel: percussionist Norman Hassan kondigt hem weliswaar aan, maar praat daarbij zo onduidelijk dat niemand er iets van kan maken. Hassans vertolking van klassieker Johnny Too Bad, compleet met energieke dansmoves, maakt echter alles weer goed.

Toekomstbestendig

De setlist biedt weinig verrassingen, maar dat is bij UB40 eigenlijk ook niet wat je wilt: er is genoeg materiaal om de hele avond met meezingers te vullen en dat gebeurt dan ook volop. Op een paar nieuwe nummers na en een sterke vertolking van I’ll Be Your Baby Tonight, dat de band in 1990 met Robert Palmer opnam, krijgen we precies te horen wat we van UB40 verwachten: Here I Am (Come And Take Me), The Way You Do The Things You Do, Cherry Oh Baby: het komt allemaal voorbij. Met natuurlijk Red Red Wine en (I Can’t Help) Falling In Love With You als climax.

Om dan toch nog eenmaal terug te komen op de tweespalt die alle artikelen over UB40 inmiddels al vijftien jaar domineert: ja, natuurlijk is de stem van Ali Campbell heel bepalend geweest voor het typerende UB40-geluid. Wie dat zoekt in een optreden, kan later dit jaar in Ahoy terecht als zijn versie van de band er komt optreden. Maar de incarnatie die we vanavond gezien hebben, heeft ook absoluut zijn bestaansrecht. En die is met de verjonging van de band, vooral in de persoon van zanger Matt Doyle, alleen maar meer toekomstbestendig geworden.

UB40 in Rotterdam Ahoy
Gezien op zaterdag 21 maart 2026
Foto’s door Ans van Heck