Sting in AFAS Live (live-recensie)

Vorig jaar moest Sting zijn concert in de Amsterdamse AFAS Live afbreken wegens keelproblemen. Hij beloofde toen het snel goed te maken. Deze avond eind november kwam hij terug en hij hield duidelijk woord: niet alleen zijn stem was goed in orde, de hele avond was door alle hits die langskwamen een feest der herkenning.

Wat een weelde als je als artiest je optreden kunt aftrappen met een song als Message In A Bottle. Artiesten van een minder kaliber zouden zo’n nummer dat iedereen mee kan zingen tot het einde bewaren, maar de Engelsman heeft genoeg hits. En inderdaad, koud drie minuten na de start zingen honderden al over de ‘Hundred billion castaways’. Sting treedt twee avonden achter elkaar op en de zaal lijkt helemaal vol (en dan kan men ook nog naar Breda gaan voor een danstheatershow rond zijn oeuvre, over belangstelling heeft hij niet te klagen). De aanwezigen kun je ruwweg in drie groepen verdelen: de oude Police-fans (present, ik hoorde hem voor het eerst in 1978 in een Londense platenzaak), de wat meer romantisch ingestelde liefhebbers van het solowerk en een grote groep die zijn hele catalogus kan waarderen. Voor allen valt er vanavond genoeg te genieten.

Afgebladderde Fender

Stings stem is natuurlijk beter dan de vorige keer, geen keelontsteking nu, voor een man van 72 zingt hij juist opmerkelijk goed. Wel maakt hij gebruik van een truc die we vaker zien bij oudere artiesten: een koortje zingt met hem mee zodat eventuele gaten geruisloos worden opgevuld. Vanavond is dat nauwelijks nodig. En anders doet het publiek wel mee: bij Englishman In New York kan Sting zelf de tweede stem zingen. Zo’n ‘sing-a-long’ is niet ieders smaak – sommige optredens van The Police leken destijds wel een bijeenkomst van Fischer-Chöre – nu blijft het beperkt tot een enkel nummer (en velen beleven er veel plezier aan). Bij If You Love Somebody Set Them Free valt op dat Sting ook nog (euphemism alert!) heel aardig bas kan spelen: zijn verbindende baslijn, met kleine variaties, laat horen dat hij er lol in heeft. De oude Fender zelf is trouwens helemaal afgebladderd.

Bij The Hounds Of Winter krijgt zangeres Melissa Musique een open doekje. De bandleden mogen er sowieso zijn: oudgediende Dominic Miller op gitaar en Shane Sager op mondharmonica spelen een cruciale rol. Laatstgenoemde mag eerst warmdraaien en doet dat in de voetsporen van Toots Thielemans, verderop in het concert kruipt hij op verzoek van Sting in de huid van Stevie Wonder. Hij volbrengt zijn taak glansrijk. Heavy Cloud No Rain zingen Sting en Musique zo hartstochtelijk, dat plotseling de gedachte opkomt dat de titel dubbelzinnig zou kunnen zijn. ‘A dirty mind is a joy forever’…

Weer bij de les

We komen dan in het meer rustige gedeelte van concert. Mooi, maar een deel van het publiek verliest de aandacht en begint te praten, in ieder geval links voor het podium. Invisible Sun krijgt een ingetogen uitvoering, net toen we toe waren aan iets steviger. Walking On The Moon brengt iedereen weer bij de les. ‘Some may say, I’m wishing my days away’, galmt het publiek. We bouwen dan op naar het einde: het prachtige King Of Pain, So Lonely natuurlijk en dan Every Breath You Take, in Nederland een bescheiden hit, in het VK en de VS een enorm succes – wat er zelfs toe leidde dat deze song het nummer zou zijn dat wereldwijd het vaakst op de radio is geweest. De sinistere inhoud ontgaat blijkbaar velen, want het staat ook al jaren op de lijst van meest gespeelde nummers op Britse bruiloften.

De toegiften vatten de avond mooi samen: het stevige Roxanne, met veel ruimte voor samenzang (‘i-oh, i-oh, Roxannooh’) en het prachtige verstilde Fragile. Voor elk wat wils en het kan bijna niet anders dan dat iedereen tevreden de thuisreis aanvaardde.

Sting in AFAS Live, Amsterdam
Gezien op donderdag 30 november 2023
Foto’s door Anne-Marie Kok

5 Reacties

  1. Jan 1 december 2023 Reageer

    Dat publiek gaat praten, kan ik nog steeds niet waarderen. Dat is minachting voor de artiest en zijn band en voor het overige publiek.

  2. Janneke 1 december 2023 Reageer

    Hahahaha, mooi verwoord en wij stonde voor de luide praters. Het waren er echt maar twee . En ze waren echt onvoorstelbaar luid!!! Maar verder wat een topconcert!! ♥️

  3. Waldo en Romy 2 december 2023 Reageer

    Mijn vrouw en ik vonden het een geweldig optreden. Geen grootse show, ‘gewoon’ geweldige muziek en zang.

    Leuk ook 1 nummer samen met zijn zoon Joe Sumner die alleen, wat ons betreft, niet in het voorprogramma zou moeten.

  4. Erik 2 december 2023 Reageer

    Met mijn ogen dicht, leek het op een cover band die Sting na deed. Alles wat erg timide. De keyboard hoorde ik bijna niet. De Drummer had de subtiliteit van ac/dc. Wat een teleurstelling.. de muziek zakt daarom helemaal weg. Geen dynamiek. (Ja ik ben drummer) Ook Dominic speelde zeer behouden. Heel jammer. Het leek op de bejaarde versie van, ja, mijn all time held. Dus even slikken voor mij. Maar goed, het is mooi dat hij nog speelt. Bij vlagen hoor je nog echt Sting. Maar voor mij is het bijna pijnlijk om naar te luisteren. Ik ben misschien te kritisch. Ik wil zo graag dat niets veranderd.
    De periode gegarandeerd het dak er af ging, een muur van geluid, toch nog niet zo heel lang geleden. En met Vinnie op drums…

    • Bianc 3 december 2023 Reageer

      “een coverband die Sting na doet” “pijnlijk om naar te luisteren” Hoe krijg je dat in hemelsnaam bedacht??. Wat zat er in je oren op deze avond? Een mening mag je zeker hebben maar dit soort kritiek slaat als een tang op die drums van je.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.