Bospop 2025 was de meest succesvolle editie in jaren, maar dat weerhield de organisatie er niet van om enkele kleine veranderingen door te voeren. Zo is het festivalterrein verrijkt met een bar in Amerikaanse stijl (The Roadhouse) en het nu tot Harley-Davidson Tentstage omgedoopte tweede podium biedt ruimte aan meer bezoekers. De Nocturna-tent, die sinds vorig jaar dient als volwaardig derde podium, onderging eveneens een make-over in positieve zin. Maar ook qua programma borduurde Bospop niet zomaar voort op de succesformule van 2025: de eerste dag stond ditmaal bijna volledig in het teken van metal en de zaterdag kende een toch best gewaagde headliner in de vorm van Moby. Optredens van andere aansprekende namen (o.a. Lenny Kravitz, ZZ Top, Anouk en Clouseau) en de als vanouds fijne sfeer zorgden er echter voor dat het vertrouwde Bospop-gevoel afgelopen weekend onverminderd aanwezig was.
Hoewel we alle vertrouwen hebben in de organisatie van Bospop en er ook dit jaar weer een fraai, onderscheidend programma in elkaar gedraaid is, leefde er op de redactie van Lust For Life voor aanvang van deze 44ste editie toch enige scepsis over de line-up van de vrijdag. Een dag die vooral in het teken staat van hardrock/metal – en dat terwijl het festival de afgelopen jaren juist steeds meer de luide gitaren van zich af leek te schudden. Die twijfels blijken onterecht: het terrein loopt al vroeg in de middag behoorlijk vol, voor een groot deel met mensen in T-shirts van headliner Volbeat (die wij helaas moeten missen in verband met de laatste trein terug). Achteraf gezien misschien ook niet heel verrassend, dat succes, aangezien de Deense band vorig jaar nog in de Ziggo Dome speelde en ook Within Temptation en Floor Jansen die zaal weleens van binnen hebben gezien.
Déjà vu
Bospop 2026 beleeft echter een wat gekke start: door pech onderweg moet de eerste act van vandaag, The Hara, verstek laten gaan en in plaats daarvan klinkt vanuit de Nocturna-tent nieuw werk van The Rolling Stones. Na een luistersessie van Foreign Tongues een dag eerder wordt het vrijgekomen uurtje dus opgevuld met nog eens de ‘Fourteen Licks’ van dat album, dat overigens alle verwachtingen weet te overtreffen. Vervolgens mag tributeband Parris het werk van Thin Lizzy dunnetjes overdoen op de Mainstage voordat The Damn Truth in de Harley-Davidson Tentstage opkomt op de tonen van Jefferson Airplane’s White Rabbit. Als trouwe Bospop-bezoeker krijg je hier toch een beetje een déjà vu, want precies hetzelfde deden deze Canadese rockers twee jaar geleden ook al, op precies dezelfde plek.
Deze keer trekken frontvrouw Lee-La Baum en haar mannen echter meer publiek. Terecht, want waar hun platen vrij generiek klinken, behoort The Damn Truth live tot het beste van het beste op het gebied van retrobands. Baums stemgeluid houdt het midden tussen dat van Grace Slick en Janis Joplin, en op instrumentaal vlak doet de sound denken aan een soort psychedelische versie van Led Zeppelin. De in een felrode seventies-outfit gestoken gitarist Tom Shemer soleert echter meer in de geest van Slash. The Damn Truth heeft vandaag ongetwijfeld weer heel wat zieltjes gewonnen, al zal dat vast niet te danken zijn aan All Night Long: een lui rijmende song met een bloedirritant refrein dat de titelloze nieuwste plaat (2025) ook al hevig ontsierde. [DvdG]
Officieuze metaldag
Om maar eens een cliché aan te halen: muziek is geen wedstrijd, maar het wordt door veel kenners en liefhebbers toch wel als een half feit gezien dat Nederland beschikt over de absolute eredivisie als het aankomt op metalzangeressen. Anneke van Giersbergen ontbreekt weliswaar op deze editie, maar twee andere vocale grootheden staan vandaag wel degelijk op het affiche van Bospops officieuze metaldag – te beginnen met Floor Jansen. Ze maakte furore bij bands als After Forever (waarmee ze al in 2000 op Bospop stond!), Re:Vamp en sinds 2013 zingt ze in de Finse symfonische metalband Nightwish. Het mainstream publiek leerde haar kennen in 2019 dankzij het programma Beste Zangers en in 2023 verscheen haar solodebuut Paragon.
Al vroeg tijdens haar show op de mainstage van de eerste, al flink warme Bospop-dag meldt ze dat het concert een aardige doorsnede gaat zijn van haar carrière en daarvan is geen woord gelogen. Songs van al haar bands passeren de revue – met o.a. Nightwish-krakers Noise en Nemo, maar ook de gloednieuwe solotrack Run misstaat bepaald niet in de goed opgebouwde setlist. Sterker nog, die laatste is een van de hoogtepunten van het concert en maakt bijzonder nieuwsgierig naar haar volgende soloplaat, die volgend jaar moet verschijnen. Hoofdattractie blijft overigens die waanzinnige stem van Floor – en persoonlijk ben ik heel blij dat ze ervoor heeft gekozen om haar versie van Phantom Of The Opera (uit die Beste Zangers-show) deze keer achterwege te laten. ‘Gewoon’ een pure, beresterke symfonische metalshow, zo hoor ik Floor Jansen het liefst. [MC]
Tribute-acts
De overgang van Floor Jansen naar Bizkit Park, dat aansluitend in de Harley-Davidson Tentstage staat, kan nauwelijks groter zijn. Het betreft, zoals de naam wellicht al een beetje verraadt, een van de (te?) vele tribute-acts op het programma – in dit geval een Vlaamse band die nu metal-covers speelt van o.a. Linkin Park, Korn, Limp Bizkit, System Of A Down en Slipknot. In het begin is dat nog wel geinig, maar heel eerlijk: na een tijdje is voor mij de grap er wel vanaf, en wat ook niet helpt is dat beide vocalisten nu niet per se met een krachtig gouden keeltje gezegend zijn. Da’s niet erg in meer rap-gedomineerde songs als Last Resort van Papa Roach en het lompere Limp Bizkit-werk, maar vooral als de mannen zich vergrijpen aan materiaal van Linkin Park of System Of A Down vormt zich een frons in mijn voorhoofd van Grand Canyon-achtige proporties. Het voorste deel van het publiek vindt het echter overduidelijk fantastisch. Alle klassiekers worden loeihard meegebruld en het enthousiasme van de band maakt veel goed. [MC]
Bierdouche
Het is voor sommigen misschien verleidelijk om Airbourne op basis van de studioplaten weg te zetten als een poor man’s AC/DC. Op het podium steken deze mannen die andere Australische hardrockers echter bijna naar de kroon dankzij de immense energie die frontman Joel O’Keefe weet over te brengen. Met zijn gescheurde spijkerbroek, ontblote bovenlijf en kletsnatte haar legt hij nogal wat meters af op de Mainstage, terwijl zijn band krakers als Too Much, Too Young, Too Fast en Breakin’ Outta Hell afvuurt op een naar verkoeling snakkende menigte. Sommigen worden op hun wenken bediend, want O’Keefe voorziet meerdere bezoekers van een bierdouche (maar goed dat Gerard Joling niet van dit genre houdt). Odes aan de gemiste metalgoden Lemmy en Ozzy met respectievelijk Alive After Death (Last Plane Out) en een flard van Paranoid completeren Airbournes eerste Bospop-show in bijna tien jaar – en misschien wel de beste tot nu toe. [DvdG]
Te heavy voor Bospop?
De eerste keer dat ik Biohazard live zag, was in 1995 op Dynamo Open Air in Eindhoven – toen ik nog jong en fruitig was. Een kwalificatie die ruim drie decennia later wellicht niet meer voor mij of de band opgaat, maar mijn god: wat een power hebben deze pioniers van de crossovermetal nog altijd, zo blijkt tijdens het optreden in de Harley-Davidson Tentstage. De mix van hardcore punk, heavy metal en een vleugje hiphop staat 39 jaar na de oprichting van de groep nog steeds als een huis en vooral zanger/bassist/ex-pornoacteur Evan Seinfeld brult en beukt nog alsof het een lieve lust is. Doodzonde dat de band voor een halflege tent staat te spelen – is dit toch een beetje te heavy voor de gemiddelde Bospopper? [MC]
Wie ondertussen wél een ramvolle tent platspeelt, is bluesrocker Ally Venable. Deze met een bandana en zonnebril getooide zangeres/gitarist uit Texas wist enkele jaren geleden al bezoekers van het Holland International Blues Festival voor zich te winnen en ook in de Nocturna imponeert ze met de zinderende solo’s à la Stevie Ray Vaughan die ze aan haar kleurrijke instrument weet te ontlokken. Je begrijpt meteen waarom niemand minder dan blueslegende Buddy Guy maar wat graag meespeelde op haar plaat Real Gone (2023) en datzelfde nummer, Texas Louisiana, voert ze nu verdienstelijk uit als duet met haar bassist. Met verder wervelende versies van Steamroller van James Taylor en Fire van The Jimi Hendrix Experience mogen we nu al voorzichtig spreken van een van de hoogtepunten van heel Bospop 2026. Ally Venable en Biohazard hadden gezien de opkomst dus best van locatie mogen wisselen. [DvdG]
Dubbele uppercut
Within Temptation staat op het programma als subheadliner, maar de groep met zangeres Sharon den Adel als stralend middelpunt bewijst op het prachtig aangeklede hoofdpodium van Bospop maar weer eens dat een plekje hoger op het affiche best had gekund. Een uurtje is veel te kort voor een band met een dergelijk groot oeuvre, waardoor flink wat fanfavorieten ontbreken (persoonlijk had ik bijvoorbeeld ook graag weer What Have You Done gehoord, het duet met Life Of Agony-zanger Keith Caputo), maar de setlist is even gebalanceerd als overtuigend, met precies nul inkakmomenten. Bovendien is het waanzinnig knap hoe (schijnbaar) makkelijk Den Adel al die krankzinnig hoge noten en zwierige zanglijnen nog altijd brengt – daar kunnen veel collega’s best wat van leren. En met het een-tweetje Ice Queen/Mother Earth eindigt de band een voortreffelijke show met een dubbele uppercut. [MC]
Zaterdag
‘Hot like in Mexico’
De enige echte ‘Godfather Of Grunge’ zou zelf afgelopen woensdag ook in Weert optreden, maar eerder dit jaar besloot Neil Young helaas zijn ganse tour te annuleren. Een kleine troost is dan dat het trio Baskery vandaag in de Nocturna-tent een alleraardigste versie van Neils grootste hit speelt: Heart Of Gold. En het blijkt niet eens de enige Young-song op de setlist, want even later klinkt ook zijn Down By The River, compleet met uitgesponnen solo’s. Zoals hun namen al verraden, komen de zussen Greta, Sunniva en Stella Bondesson uit Zweden, maar naar eigen zeggen stroomt er ook een beetje Nashville door hun bloed, naast dus een liefde voor het werk van ome Neil.
Sunniva speelt gitaar, Stella de contrabas, Greta banjo en percussie tegelijk (chapeau!) en alle drie zingen ze. Wanneer hun stemmen samenvloeien, doet de close harmony zelfs terugdenken aan het klassieke eerste Trio-album van Dolly Parton, Emmylou Harris en Linda Ronstadt. Vooral wanneer ze een stuk a capella uitvoeren in het Zweeds, kun je niet anders dan ademloos luisteren. In Weert mag het vroeg in de middag dan al ‘hot like in Mexico’ zijn, zoals de dames zelf constateren, maar heel even voelt het alsof het kerstmis is en de engelen je toezingen. Nog maar eens bewijs dat je jezelf echt tekort doet als je je tijdens Bospop enkel op de grote namen richt en de Nocturna compleet links laat liggen.
Van zeroes naar sixties
Op de Mainstage maakt vervolgens Razorlight zijn Bospop-debuut. Typisch zo’n band waarvan de hoogtijdagen te ver in het verleden liggen om nog geboekt te worden voor Pinkpop, maar die hier in Weert inmiddels best op z’n plek is. De sympathieke Britse band trekt op dit relatief vroege tijdstip behoorlijk wat bekijks en het zal niemand verbazen dat vooral de songs van de eerste twee platen aanslaan. In The Morning, Vice, Who Needs Love? en natuurlijk de megahit America… het blijven stuk voor stuk fijne indierocksongs uit de zeroes. En toch: ook al doet de gaandeweg halfnaakt over het podium stuiterende frontman Johnny Borrell nog zo zijn best, echt beklijven doet dit optreden ook weer niet.
Geen band past zo goed bij de zomer als The Beach Boys en in de Harley-Davidson-tent rijgt Beach Boys’ Best in hoog tempo de klassiekers van Brian Wilson en co. aan elkaar. Nu heeft deze recensent het niet zo op tribute-acts, maar dit van tv (The Tribute: Battle Of The Bands) bekende vijftal verdient toch het voordeel van de twijfel. Niet alleen druipt de oprechte liefde voor de originelen van elke noot, ook weten deze jongens de majestueuze samenzang van de échte Beach Boys knap te imiteren. De leadpartijen rammelen soms een beetje, maar ach: alleen al vanwege het feit dat dit jonge gasten zijn die het werk van een legendarische band levend houden, heeft Beach Boys’ Best de gunfactor. En dat ‘guilty pleasure’ Kokomo in de overvolle tent evenveel publieksparticipatie genereert als mini-meesterwerk God Only Knows… dat kunnen deze jongens ook niet helpen.
Reprise
Over de gunfactor gesproken: die heeft de sinds de jaren negentig schijnbaar nauwelijks ouder geworden Koen Wauters ook nog altijd. Drie jaar geleden speelde zijn groep Clouseau voor het eerst op Bospop en dat vroeg kennelijk om een reprise, waarbij ook nu weer de meezingers netjes verspreid zijn over de set, van Passie tot Daar Gaat Ze. En hitte of geen hitte: ‘Voel je vrij en dans’ (uit de single En Dans) laat het Bospop-publiek zich duidelijk geen twee keer zeggen.
Kensington mocht in het verleden al twee keer als Bospop-headliner de Mainstage betreden. Vandaag moet de band – inmiddels met nieuwe zanger Jason Dowd – het doen met een plek lager op het affiche, maar niettemin zien de mannen een goedgevuld veld voor zich wanneer ze de vorig jaar verschenen single Stay inzetten. Bij de ‘serieuze’ muziekcritici geldt Kensington nog altijd een beetje als de risée van de vaderlandse rockmuziek, maar ook al blijft de diepgang ver te zoeken: het is geen mysterie waarom slim opgebouwde songs als Riddles, Uncharted en Streets zo goed werken bij het (festival)publiek. Dowd doet als frontman bovendien nauwelijks onder voor zijn voorganger Eloi Youssef.
Southern rock-ontdekking
Kensington is niet de enige oude bekende die terugkeert naar Bospop met een gewijzigde bezetting. Triggerfinger-bassist Paul Van Bruystegem stapte in 2023 immers uit de band en hij overleed twee jaar later. Maar ook zonder Monsieur Paul blijven zanger/gitarist Ruben Block en de immer goedgemutste drummer Mario Goossens het aanhoren waard, zo bleek onlangs al op Pinkpop en nu weer op Bospop. Natuurlijk dankzij oude favorieten als Is It en de succesvolle I Follow Rivers-cover (tegenwoordig een stuk heavier en dreigender gespeeld, en zonder fluitje!), maar een recente song als Stars doet de set allerminst inzakken. Ondertussen in de Nocturna roept de Canadese formatie The Commoners prettige vergelijkingen op met The Black Crowes. Vooral het bijtende Just Watch Me had niet misstaan in het oeuvre van Chris en Rich Robinson, en frontman Chris Medhurst klínkt zelfs bijna als zijn naamgenoot uit de Crowes. Weer een mooie ontdekking voor wie vorig jaar (terecht!) het optreden van Southern rockers Blackberry Smoke tot de hoogtepunten van de 43ste Bospop rekende.
Energiebommen
“We may not be the best band in the world, but we fucking try”, brult Kaiser Chiefs-frontman Ricky Wilson terwijl hij de camera een kwajongensblik toewerpt. Nee, aan entertainment ontbreekt het niet bij de indierockers uit Leeds, maar in muzikaal opzicht vraag je je af of ze het hier op de Mainstage vandaag écht wel zo hard proberen als Wilson beweert. Natuurlijk, songs als I Predict A Riot en Everyday I Love You Less And Less blijven onweerstaanbare energiebommen en de doldwaze capriolen van de zanger zijn goed voor een lachsalvo hier en daar, maar vooral tijdens de top 10-hit Ruby zingt Wilson zo vals als een deur. Tel daarbij op dat een later nummer als People Know How To Love One Another weinig om het lijf heeft, en je bent hier al snel uitgekeken.
Classic rock-geschiedenis
Voordat Moby de nacht inluidt met o.a. een mooie ode aan David Bowie, blijkt de tentstage veel te klein voor ‘that little ol’ band from Texas’: ZZ Top. Je zou zeggen dat een van de grotere namen op het affiche van Bospop 2026 een plek op de Mainstage verdient (zeker aangezien Kaiser Chiefs er op dat podium zojuist met de pet naar gooide), maar de gruizige rock & roll van het trio komt wellicht ook het beste tot z’n recht in een bloedhete tent. ZZ Top behoort tot de vaakst terugkerende acts van dit festival, met maar liefst vier eerdere Bospop-bezoekjes als onderdeel van de decennialange tourhistorie. De band die vanavond in glinsterende Vegas-jasjes een droomsetlist staat af te werken, is echter niet dezelfde als de klassieke bezetting die we hier de vorige keer, in 2015, nog zagen. Bassist Dusty Hill overleed immers in 2021.
Maar om gezondheidsredenen schittert ook drummer Frank Beard vanavond door afwezigheid, waardoor stiekem net zo goed alleen de naam van zanger/gitarist Billy Gibbons op de Bospop-poster had kunnen prijken. Het doet bijna pijn om te moeten toegeven, maar ZZ Top drijft vandaag wat minder op routine dan elf jaar geleden mét Dusty en Frank. Drummer Michael Monahan wekt de indruk het repertoire met meer plezier te spelen dan de man die hij tijdelijk vervangt en bassist Elwood Francis is een attractie op zich met zijn gigantische, veelsnarige instrument. De wel érg luide bastonen bezorgen je zowat een hartverzakking terwijl Gibbons zijn gitaar als vanouds laat grommen en grienen. Plichtmatig of niet, een setlist vol publieksfavorieten als Got Me Under Pressure, Gimme All Your Lovin’, Cheap Sunglasses en natuurlijk het crimineel catchy Sharp Dressed Man verzekert je bij voorbaat al van een onderhoudend uurtje classic rock-geschiedenis, zo bleek al vier keer eerder op Bospop en vandaag opnieuw. Zelfs al staat er nog maar één oorspronkelijk bandlid op het podium.
Zondag
Charismatische frontmannen
De Bospop-zondag is nog steeds bloedheet, maar dankzij een bijna constant aanhoudend briesje voelt het vooral in de schaduw opvallend mild. Maar geen zorgen: voor het zweet zorgen de muzikanten wel. Dat begint al bij Goodbye June, dat een uiterst energiek optreden neerzet. De Southern rock van het drietal is doorspekt met harde riffs waarbij AC/DC en Led Zeppelin zelden ver weg zijn, en frontman Landon Milbourn verenigt zo’n beetje alle legendarische rockzangers van de jaren zeventig in zich. “We gaan jullie opwarmen voor deze hete dag!”. Missie geslaagd. En dankzij het ZZ Top-shirt van de gitarist is er ook nog even een link gelegd met de vorige Bospop-dag.
We blijven nog even bij de charismatische frontmannen wanneer Fantastic Negrito het hoofdpodium betreedt. Zijn uiterlijk valt direct op en is minstens zo expressief en veelzijdig als de man zelf: een ongekende mix van stijlen wordt vol overgave gespeeld en contact met het publiek wordt niet geschuwd. Hoewel hij al meerdere Grammy’s won, zal een groot deel van het Bospop-publiek hem tot vanmiddag niet gekend hebben, maar binnen een uur heeft Fantastic Negrito zich in het geheugen én de harten van het voltallige veld gespeeld.
Overtuigende comeback
Na twee internationale acts is het nu tijd voor een Nederlands blokje, met Dawn Brothers in de Nocturna. Hier wordt een oerdegelijke mix van (folk)rock en soul gespeeld waarbij vooral de uiterst fijne samenzang opvalt. Dat belooft wat voor de komende tournee in het teken van The Last Waltz. Toch verlaten we met enig pijn in ons hart vrij vroeg dit optreden, want in de andere tent speelt The Fatal Flowers en die eerder dit jaar ingezette comeback willen we toch echt niet missen. Richard Janssen mag dan in zijn gezicht wat ouder ogen, aan zijn spel en energie zijn de jaren niet af te lezen. Met Younger Days heeft de band het eerste meezingmoment van de Bospop-zondag te pakken en ook Both Ends Burning komt als vanouds goed aan. Net als bij de eerdere terugkeer van de band in 2019 wordt de overleden Cor Willemse vervangen door J.B. Meijers (De Dijk, The Common Linnets), die het toetsenspel met een enorme bak overtuiging brengt.
Die enorme bak overtuiging is er ook bij Palaye Royale, waar met name frontman Remington Leith de show steelt. De combinatie van glamrock, punk en alternative rock is een uitstekende cocktail voor een warme festivalweide en net als eerder op de dag bij Fantastic Negrito maakt het de meeste mensen niet uit dat ze geen enkel nummer kennen: de band zet een lekker theatrale show neer en weet het veld op die manier goed mee te krijgen.
Van enthousiasme naar rustmoment
“Ik heb mij losgemaakt van die erfenis”, vertelde D.K. Harrell vorig jaar in Lust For Life 152 over de regelmatig gemaakte vergelijking tussen hem en B.B. King. Op Bospop bewijst hij dat daar geen woord aan gelogen is; Harrell heeft wel degelijk zijn eigen(tijdse) stijl, al is die natuurlijk wel duidelijk geworteld in de oude blues. Daar hoort ook het dragen van een goed pak bij, waarvoor extra respect op zo’n warme dag. Wat de muzikant samen met zijn band vooral bewijst, is dat een tot in de puntjes uitgewerkt optreden met foutloos gespeelde nummers niet hoeft te betekenen dat er geen rauwheid meer in de muziek zit. En juist dat maakt dit optreden zo indrukwekkend. En daardoor vergeten we dus bijna dat Jett Rebel tegelijkertijd ook aan het spelen is, waardoor we van zijn set maar een klein stukje meekrijgen. Met simpele, hypnotiserende visuals en een lekkere hoeveelheid enthousiasme doen Jelte Tuinstra en zijn band precies wat we van ze verwachtten: de boel flink opzwepen.
(Onbedoeld) rustmoment
Iets rustiger is het vervolgens bij Counting Crows. De band rond Adam Duritz begint met het relatief nieuwe Spaceman In Tulsa en gaat daarna weliswaar meteen door met megahit Accidentally In Love, maar weet in het uur daarna niet te voorkomen dat het soms wat inzakt. Dat heeft overigens niets met het musiceren te maken: er wordt fraai gespeeld en waar in het verleden wel eens kritiek was op de livevocalen van Duritz, is de zanger vandaag goed bij stem. Het probleem lijkt hem eerder te zitten in de soms wat te lang uitgesponnen nummers en het feit dat Counting Crows nu eenmaal een heel ander soort band is dan alles wat tot nu toe op deze Bospop-zondag heeft gestaan. Daardoor wordt dit optreden, wellicht onbedoeld, voor veel mensen een rustmoment.
Maar met die rust is het snel weer gedaan wanneer Chris Isaak de tentstage betreedt. Al ver voor zijn begin stonden er veel mensen op hem te wachten en de zanger stelt geenszins teleur. “We’re in a tent and we’re playing rock and roll!” Die tent lijkt Isaak nogal te fascineren, want talloze keren verwijst hij ernaar in zijn praatjes en impromptu aangepaste songteksten. Dat de beste man zichzelf niet al te serieus neemt, blijkt uit verschillende lekker afgezaagde podiumkunstjes en het feit dat hij een lange wandeling door het publiek maakt. Wicked Game en Blue Hotel zijn uiteraard de hoogtepunten, maar verrassend genoeg wordt ook Lie To Me heel stevig meegezongen.
Meezingen
Wie denkt dat het meezingen bij Anouk vervolgens een uur non-stop kan doorgaan, komt enigszins bedrogen uit. De zangeres had makkelijk haar hele set kunnen vullen met materiaal dat iedereen kent, maar kiest nadrukkelijk voor een meer creatieve route. Dat doet gelukkig geen afbreuk aan de energie van zowel het publiek als de rockdiva: hoewel Anouk als vanouds weinig contact zoekt met het veld, is het duidelijk dat ze het erg naar haar zin heeft. Dat een verstild nummer als Lost op een festivalweide kan werken, blijft een magisch gegeven. En aan het eind kan er met Girl en Nobody’s Wife alsnog naar hartenlust worden meegebruld.
Waar uiteindelijk wél een uur lang non-stop wordt meegezongen, is bij OMD. Waar je in eerste instantie al snel kan denken dat het bij Enola Gay en Maid Of Orleans wel ophoudt, bewijzen de elektronicapioniers vanavond dat ze toch echt een flinke bak hits hebben gehad. Nog opvallender is de bravoure waarmee vooral zanger/bassist Andy McCluskey over het podium beweegt: tussen al het rockgeweld hadden we niet verwacht dat een 67-jarige synthpopper de meest energieke podiumverschijning van de dag zou blijken. En waar de band eerder op Nederlandse festivals nog wel eens in het daglicht stond te spelen, werken de videoschermen in de avonduren toch echt vele malen beter.
Weinig afhakers
Niet eens zo gek veel jonger dan Andy McCluskey is zondag-headliner Lenny Kravitz en ook hij gaat nog als een jonge god over het podium. Kravitz’ uitstraling blijft een groot onderdeel van zijn charme en samen met zijn band speelt hij op topniveau. Grote verrassingen zijn er nergens en dat is enigszins jammer, maar het resultaat is en blijft de meest gelikte show van de dag – zoals het een headliner betaamt. Het valt daarbij op dat er in het publiek weinig ‘afhakers’ zijn: ook mensen die misschien niet per se iets met Kravitz’ muziek hebben, blijven toch kijken en luisteren, iets wat bij sommige headliners wel eens anders uitpakt. Enige echte manco: 75 minuten blijkt zelfs met enige uitloop wat aan de korte kant om alles wat je van Kravitz verwacht voorbij te laten komen. Al heeft dat wel als bijkomend voordeel dat we geen twintig minuten(!) lang uitgesponnen versie van Let Love Rule krijgen, zoals soms wel degelijk het geval is.
Bospop
Gezien op 10, 11 en 12 juli 2026 in Weert
Tekst door Martin Cuppens (vrijdag), Dominique van der Geld (vrijdag/zaterdag) en Stefan Sjoers (zondag)
Foto’s door Femme Von Steel
0 Reacties